۲۰.۷.۹۶

خواست بر تن فزاید از جان کاست


موشکی را بمهر مادر گفت
که بسی گیرودار در ره ماست
سوی انبار چشم بسته مرو
که نهان فتنه‌ها بپیش و قفاست
تله و دام و بند بسیارست
دهر بیباک و چرخ بی‌پرواست
تله مانند خانه‌ایست نکو
دام مانند گلشنی زیباست
ای بسا رهنما که راهزنست
ای بسا رنگ خوش که جانفرساست
زاهنین میله گردکان مربای
که چنین لقمه خون دل، نه غذاست
هرکجا مسکنیست کالائیست
هرکجا سفره‌ایست نان آنجاست
تلهٔ محکمی بپشت در است
گربهٔ فربهیست میان سراست
آنچنان رو که غافلت نکشند
خنجر روزگار خون پالاست
هر نشیمن نه جای هر شخصیست
هر گذرگه نه در خور هر پاست
اثر خون چو در رهی بینی
پا در آن ره منه که راه بلاست
هرگز ایمن مشو که حملهٔ چرخ
گر ز امروز بگذرد، فرداست
وقت تاراج و دستبرد شبست
روز، هنگام خواب و نشو و نماست
سر میفراز نزد شبرو دهر
که بسی قامت از جفاش دوتاست
موشک آزرده گشت و گفت خموش
عقل من بیشتر زعقل شماست
خبرم هست ز آفت گردون
تله و دام دیده‌ام که کجاست
از فراز و نشیب آگاهم
میشناسم چه راه، راه خطاست
هرکسی جای خویش میداند
پند و اندرز دیگران بیجاست
این سخن گفت و شد ز لانه برون
نظری تند کرد بر چپ و راست
دید در تلهٔ نو رنگین
گردکانی در آهنی پیداست
هیچ آگه نشد ز بیخردی
کاندران سهمگین حصار چهاست
یا در آن روشنی چه تاریکیست
یا در آن یکدلی چه روی و ریاست
بانگ برداشت کاین نشیمن پاک
چه مبارک مکان روح‌افزاست
تله گفتا، مایست در بیرون
بدرون آی، کاین سراچه تراست
اگرت زاد و توشه نیست چه غم
زانکه این خانه پر ز توش و نواست
جای تاکی کنی بزیر زمین
رونق زندگی ز آب و هواست
اندرین خانه بین رهزن نیست
هرچه هست ایمنی و صلح و صفاست
نشنیدم بنا چنین محکم
گرچه در دهر صد هزار بناست
جای انده درین مکان شادیست
جای نان اندرین سرا حلواست
موش پرسید، این کمانک چیست
تله خندید کاین کمان قضاست
اندر آی و بچشم خویش بین
کاندرین پرده‌ها چه شعبده‌هاست
موشک از شوق جست و شد بدرون
تا که او جست بانگ در برخاست
بهر خوردن چو کرد گردن کج
آهنی رفت و بر گلویش راست
رفت سودی کند زیان طلبید
خواست بر تن فزاید از جان کاست
کودکی کاو ز پند و وعظ گریخت
گر بچاه است دم مزن که چراست
رسم آزادگان چه میداند
تیره‌بختی که پای بند هوی ست
خویش را دردمند آز مکن
که نه هر درد را امید دواست
عزت از نفس دون مجو، پروین
کاین سیه رای گمره و رسواست.

پروین اعتصامی












هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر