۱۸.۱.۹۸

تا داد خود از کهتر و مهتر بستانی


برای هر واژه‌ای یک تعریف ساده وجود دارد و بس. بقول سهراب آب را گل نکنیم، همه چیز را درهم و پیچیده و نارسا نسازیم که فهمیدنش محتاج ذن باشد. همانکاری که با کتب با ارزش و گرانبهای دانشمندان و متفکران ایرانی‌ کردند تا این ملت بحال و احوال امروز دچار گردد و درنتیجه عقبمانده‌ترین قشر بیابانی و بربر بر سرش حکومت کنند. پیش از اینکه دوباره بصحرای کربلا بزنم، برگردیم به واژه ها.

برای هر واژه، فقط و فقط یک تعریف ساده وجود دارد. مثلا اگر از یک میلیارد مردم بپرسید که زیبائی را چگونه تعریف میکنند، شاید بدون اغراق بیشتر نزدیک بهمه آنها، زیبائی را بقسمی تعریف کنند که خود هیچ باوری به آن ندارند. شاید برخی‌ برای زیبائی بدنبال مثال‌ها بگردند. مثلا بگویند گلها زیبا هستند. طبیعت زیباست. عشق، محبت، مادر زیباست و الا آخر.

ولی‌ من میتوانم ثابت کنم که یک دماغ بیش از حد گنده، زیباست. چرا که از نظر من زیبائی یعنی‌ "بوجود آوردن یک احساس خوب". و هر پدیده‌ای که بتواند در آدمی‌ یک احساس خوب برانگیزد، به آن پدیده، زیبا می‌گویند. بهمین دلیل از نظر یک کودک، مادری که صورتش بر اثر جذام متلاشی شده، زیباست، چون در او یک احساس خوب بوجود میاورد. اکثر آدما وقتی‌ یک دماغ بیش از حد چاق را میبینند، پیش خود می‌گویند: عجب دماغی! و بلافاصله لبخند میزنند. و این لبخند نتیجه هرچه باشد، نمایانگر یک احساس خوب است.

در نتیجه زیبائی یعنی‌ برانگیختن یک احساس خوب در آدمی‌.

و یا واژه "آدم خوب". به چه کسی‌ صفت خوب تعلق می‌گیرد؟ "آدم خوب" هم تعریف ساده‌ای دارد و بهرکسی‌ که آزارش بموجودات دیگر نرسد، آدم خوب می‌گویند. آدمی‌ که نه به قلمی نه به قدمی‌ و نه با سخنی نه نگاهی‌ و نه ترفندی دیگری را نمیازارد. و اگر بهر دلیلی‌، مثلا بگوید، اینها دشمنان من هستند، و یا اینها ظالمان‌ند ، و یا اینها بمن بدی کردند، و یا چون از کودکی بمن ظلم شده، و یا دلایل دیگری از ایندست، بکسی‌ آزار رساند، دیگر جز آدمِ خوب بحساب شمرده نمی‌شود. این دلایل و دیگر بهانه‌ها را تنها میتوان در دادگاه عدل الهی برای "بد بودن و بدی کردن"، ارائه داد و مثلا درخواست مجازات سبکتری کرد. ولی‌ هیچگاه، هیچ دلیلی‌ نمیتواند، فعل بدی را پاسخ گوید و یا تبرئه و یا تائید کند.

و آنچه که متاسفانه بما برمیگردد، و در برگشت آن هیچ تردیدی وجود ندارد، محصول پندار بد، گفتار بد و کردار بد ماست.

ای از زمانه راست نگشته مگوی کژ


نالم ز دل چو نای، من اندر حصار نای
پستی گرفت همّت من زین بلند جای


آرد هوای نای مرا ناله های زار
جز ناله های زار چه آرد هوای نای


گردون بدرد و رنج مرا کشته بود اگر
پیوند عمر من نشدی نظم جانفزای


نی نی ز حصن نای بیفزود جاه من
داند جهان که مادر ملکست حصن نای


من چون ملوک سر زفلک برگذاشته
زی زهره برده دست و به مه برنهاده پای


از طبع، گاه پاچم دُرهای قیمتی
وز دیده، گه خرامم در باغ دلگشای


ازچه محروم شد از رأفت تو این کشور؟


ترسم که اشک در غم ما پرده در شود


گفت انوری که بر اثر بادهای سخت
ویران شود سراچه و کاخ و سکندری
از بخت بد نوزیده است هیچ باد
یا مرسل الریاح تو دانی و انوری!

مملکت با کفر میماند ولی‌ با ظلم نمیماند. مردمی که هر ظلمی را نزدیک به ۴۰ سال تحمل کرده و نه تنها کاری نمیکنند، بلکه به همدیگر هم ظلم مینمایند، با ملتی نفرین شده تفاوتی ندارند. ایزد یکتا به بازماندگان کشته شدگان سیل که بعمد در ایران راه انداختند، صبر و تحمل عنایت بفرماید.

اگر محول حال جهانیان نه قضاست

چرا مجاری احوال برخلاف رضاست
هزار نقش برآرد زمانه و نبود
یکی چنانکه در آینه تصور ماست
کسی ز چون و چرا دم همی نیارد زد
که نقشبند حوادث ورای چون و چراست!



۱۳.۱.۹۸

مردمش میدانند که شقاق چه گلیست‌


آب را گل نکنیم‌
در فرودست انگار
کفتری میخورد آب‌
یا که در بیشه دور
سیره ای پر میشوید
یا در آبادی‌
کوزه ای پر میگردد

آب را گل نکنیم‌
شاید این آب روان‌
میرود پای سپیداری‌
تا فروشوید اندوه دلی‌
دست درویشی شاید
نان خشکیده فرو برده در آب‌

زن زیبایی آمد لب رود
آب را گل نکنیم‌
روی زیبا دو برابر شده است‌

چه گوارا این آب‌
چه زلال این رود
مردم بالادست‌، چه صفایی دارند
چشمه هاشان جوشان‌
گاوهاشان شیرافشان باد
من ندیدم دهشان‌

بیگمان پای چپرهاشان
جا پای خداست‌
ماهتاب آنجا
می کند روشن پهنای کلام‌
بیگمان در ده بالادست‌
چینه ها کوتاه است‌
مردمش میدانند که شقاق چه گلیست‌
بیگمان آنجا آبی‌، آبیست‌
غنچه ای میشکفد
اهل ده باخبرند
چه دهی باید باشد
کوچه باغش پر موسیقی باد
مردمان سر رود، آب را میفهمند
گل نکردندش‌، ما نیز
آب را گل نکنیم‌.


چکامه " آب "، کتاب حجم سبز ، ۱۳۴۶
سهراب سپهری


بانی و کلاید


انی الیزابت پارکر و کلاید چستنات بارو- معروف به "بانی‌ و کلاید" زوج سارق و قانون‌شکن آمریکایی بودند که در دهه پس از جنگ جهانی‌ دوم به سبب دزدی‌های متعددشان از بانک‌ها (و یا ربودن سرمایه‌های سرمایه داران خون خواری که خود شاه دزدند، و به صغیر و کبیر رحم نمیکنند) و درنتیجه درگیریهای پیدرپی با پلیس فاسد وابسته به این سرمایه داری و همچنین انعکاس شورانگیز ماجراجویی‌های آنها در بین مردم که آنان را رابین هود نامیده و آنان را قهرمان میدانستند( چراکه بانی‌ و کلاید با سرمایه داری بیوجدان و بیرحم و بسیار جنایتکار درفتاده و مردم آنان را بنوعی، دستِ انتقامِ خلق از سیستم کثیف حاکم میدانستند.) در روزنامه‌ها و در بین مردم آمریکا نشین معروف و مشهور شده بودند.

بانی‌ و کلاید در یک جشن سال نو یکدیگر را ملاقات کرده و بهم دل میبازند. ایندو ابتدا بطور اتفاقی و بخاطر گرسنگی زیاد به رستورانی رفته و اولین سرقت خود را با خوردن خوراک و فرار از رستوران انجام میدهند. سپس به یک پمپ بنزین دستبرد میزنند و پس از آن اولین بانک را غارت کرده و بدین ترتیب یک تیم سرقت را با همدیگر تشکیل دادند که تا دو سال فعالیت شایان آن ادامه داشت. میدان فعالیت ایندو بیشتر، پمپ بنزین‌ها، رستورانها و بانکهای ایالات تگزاس، اوکلاهما، نیومکزیکو و میزوری بود.

پلیس آمریکا که در رابطه با شناخت و دستگیری مجرمین، طبق معمول همیشگی‌، بسیار ناتوان و بی‌ لیاقت عمل میکرد، اینبارهم، ازدست ایندو بخاک ذلت و تسلیم نشسته بود. بانی‌ و کلاید همچنان تکتازی کرده و به بانک‌ها دستبرد زده و آنها را غارت و خالی‌ میکردند. سپس ایندو بشهر‌های مجاور رفته و با استقبال پرشور مردم روبرو میگشتند. و دربین مردمی که آنان را مانند قهرمانان واقعی‌ ستایش مینمودند، و در ضمنی‌ که کلاید رانندگی‌ میکرد، بانی‌ از پنجره ماشین، پول‌ها را در بین مردم پخش میکرد. سرمایه داری خونخوار و ابلیس منش، اینها را میدید و زجر می‌کشید تاجاییکه برای مقابله با ایندو جوان، جایزه‌ای کلان قرار داده و از سراسر استان‌های همپیمان آمریکا، جنایتکاران، قاتلان حرفه ای، جایزه بگیر‌ها و جانی‌ها را برای دستگیری آنان بسیج نمودند. ولی‌ همچنان ایندو از دام‌ها و مهلکه‌ها و از دست جنایتکاران فرار کرده و آنان را مسخره میکردند. کار به آنجا کشید که بانی و کلاید پنج زندانی را از زندانی واقع در والدوی تگزاس، فراری دادند. و در درگیری که بین آنها و پلیس رخ داد، دو پلیس در گریپ‌واین تگزاس و همچنین یک رئیس پلیس در میامی کشته شدند. از این زمان به بعد، سرمایه داران برطبق یک سفارش قدیمی‌ مادران ابلیس پرست خود، که همه فرهنگ آنان بر روی آن سوار است، عمل کردند. و فرهنگ تزویر و فریب و خیانت و خباثت را بجریان انداختند. آنها با فریفتن پدر یکی‌ از دوستان بانی‌ و کلاید، اطلاعات لازم را در مورد این دو بدست آورده و آنان را با حیله در کوره راهی‌ در گیبسلند ایالت لوئیزیانا بدام انداختند. زمانیکه نزدیک دام رسیدند، ماشین ایندو، از طرف تمامی آدم کشها، لشگری از پلیس تگزاس و لوئیزیانا، بمدت یک ربع ساعت، برگبار گلوله بسته شد. و هردو بضرب گلوله مانند آبکش شدند. سپس وحشی‌هایِ بربرِ جنایتکار، ماشینی را که پوشیده از گلوله بود و اجساد آبکش شده و غرق خون بانی‌ و کلاید در آن جای گرفته بود را، مدت‌ها در خیابان شهر‌های مختلف، برای نمایش و درس عبرت، بحرکت دراوردند. ولی‌ پس از آنکه رضایت دادند که این دو بخاک سپرده شوند، صد‌ها هزار مردم آمریکا نشین، در تشییع اجساد این دو شرکت کرده و حماسه آفریدند.

دورانی که بانی و کلاید در آن به سرقت از سرمایداری خون خوار پرداختند، دوران گرسنگی و قحطی بزرگ نامیده شده و دراین دوران مردم آمریکانشین دچار بدترین شرایط زندگی‌ و دست و پنجه نرم کردن با بیماری‌های واگیردار و میکربی وحشتناک بودند. این دوره در تاریخ آمریکا به عنوان دوره سیاه و رکود اقتصادی بزرگ نامیده شده است. بعدها سرمایه داری حاکم بر آمریکا، با درس از ماجرای بانی‌ و کلاید، سیستم شنود و جاسوسی عظیمی‌ را بکار انداخته و سازمان‌های مخوف جاسوسی و جنایتِ بیشماری را در دنیا تشکیل دادند.


۱۳ بدر بر تمامی ایرانیان شاد و پیروز باد


۱۳ بدر سال دگر هم، ظاهرا همچنان حکایت باقی‌ است و کشور با ارزش ما همچنان در چنگال و اشغال غربی جنایتکار است که با خون مردم بیگناه دنیا شکم خود و فرزندانش را سیر می‌کند. و ایرانی‌‌ها هم همچنان در عالم بیخبری و در اسارت!

جنایتکارانی که همه چیز را برعکس ثابت میکنند. مکتب کمونیسم، یعنی‌ اعتقاد به برابری و برادری و همگونی در جامعه و زدودن فاصله فاحش طبقاتی در جامعه، تقریبا تا حد جرم، گناه و ننگ در بین مردم جا انداخته میشود. درحالیکه مکتب کاپیتالیسم و یا خون مردم را بخاطر مال و منال مکیدن، یک نوع شرافت و بزرگی‌ خوانده میشود. قربانیانِ تروریسم و توحش غربی، خود تروریست، بزباز و میکرب نامیده شده و تروریست ها، نمایندگان انسانیت و منادیان آزادی و دموکراسی به مردم دنیا معرفی‌ میشوند.

فواحش زاده‌هایی‌ که در کوچه و خیابان‌ها رها گشته ا‌ند، اشراف زاده و شرافتمندان- بیریشه و نام، به ثبت میرسند!!


در قدم فَروَدين كه سخت گرامى‏ست


فصل بهار است اى پريرخ دلبند
خيز و بياراى بزم ما به شكرخند

مقدم نوروز را، سراچه بياراى
چون سپرى گشت روز آخر اسفند

بر سرِ خوان، هفت سين بيار كه ما را
هفته سِير است و سور و عيش كرامند

از طربِ و عيش در بهار دلاويز
دل نتواند گسست رشته پيوند

در قدم فَروَدين كه سخت گرامى‏ست
عود قُمارى فكن بر آتش و اسپند

دامن گلشن صحيفه ‏اى ‏ست نگارين
ابر گهرها برين صحيفه پراكند

سبزه به صحرا دميد و لاله به كهسار
از سر «البرز»، تا به دامن «الوند»

خاك بود مادرى كه حمل فروهِشت
ابر شدش دايه بهر نادره فرزند

جاى بجا، سبزه بين و لاله و نسرين
از در «تجريش» تا به ساحل «اروند»

دامن «البرز» بين كه صحنه به صحنه
باغ ارم نيست ‏اش برابر و همچند

گلبن دارا نگر به باغ كه او را
شاخه و گل باشد از زمّرد و ياكَند[۱]

قوسِ قُزح[۲] بر فراز بام فلك چيست؟
بر كمر چرخ، گوهرينه كمربند

تابش خاطر نوازِ مهر جهانتاب
گرم بود چون كنارِ شاهد دلبند

خيل شقايق نگر كه بر زَبَرِ جوى
عكس دلاراى خود در آينه افكند

سوى دگر سبزه ‏زار ساده نگر نغز
چون‏ خط «درويش»[۳]بى ‏وجود سجاوند[۴]

***

اى بت گلرو درين بهار طرب‏خيز
از همه گيتى منم به وصل تو خرسند

خيز و بده كام ما و يكسره بستان
كام دل از عشق و شور و جاذبه يكچند

وصف بهار و تو را نگاشت به دفتر
كلكِ هنر پرور «اديب برومند».


Bahar Bahar هایده - بهار بهار

۴.۱.۹۸

تو خون کسان خوری و ما خون رزان

نقشه ایران در آسیا در زمان جنگ جهانی‌ اول که از نروژ تا کره شمالی کشیده شده بود. آمریکا و آفریقا هم تحت حمایت امپراطوری پارس‌ها میبود.

صحرای عربستان پیش از فتنه ۱۳۵۷ و پس از آن.

پس از اشغال ایران توسط غربی‌ها در سال ۱۳۵۷، نفت خلیج پارس به رایگان بطرف اروپا و آمریکا سرازیر شد و گوشه کوچکی از آنرا هم به نوکران و تروریست‌های عرب و ترک غربی دادند تا با قتل و اعدام و کشتار و زندان و شکنجه و تجاوز -ایرانیها را در اسارت نگاه دارند. هرگاه این نوکران کم آوردند غربی‌ها با پیشرفته‌ترین تجهیزات سرکوب بکمک آنها آمده و بدین ترتیب ۴۰ سال است که آب و خاک و ثروت‌های سرزمین ما را به توبره کشیدند و از گرسنگی و نیستی‌ نجات یافتند.






حقیقت نامه


بیا ای مغنی بکن ساز کوک
که تا بشنوی قصه فیسبوک!
شروع هزاره بصد سال پیش
بدوران رایانه و برق و دیش
به ایام اینترنت و گوشتکوب
زمان چت و گوگل و یوتیوب
زمان موبایل و «َمک» و «آی پد»
که تعداد آن بود بیش از عدد!
زمان «گالکسی» و عصر حشیش
زمان «ُپز» و «بنز» و ناز و غمیش!
زمانیکه ماشین شدندی سوار
زمان اتوبان و عهد قطار
زمان تفنگ و زمان فشنگ
اتم، توپ، خمپاره، میدان جنگ
که هر کشوری مرز خود داشتی
نگهبان بر آن مرز بگماشتی!
زمانیکه اعدام، تنبیه بود
خلایق چنین حکم را میستود
زمانیکه با «پول» کردی خرید
فقیر و غنی بود و شمر و یزید
زمانی که دارایی شصت کس
فزونتر بُدی از سه میلیارد «خس»
زمانیکه دنیا قاراشمیش بود
چپاولگری مذهب و کیش بود
*
خلاصه در این عصر فن آوری
در این روزگاران «خر تو خری»
در ایران زمین بود، یک سلسله
ز عمامه داران چاق و چله
همه ملک ایران، نشیب و فراز
پراز وحی ونعلین و ریش دراز
نبودی در ایران نشاط و امید
ندیدی کسی روی روز سپید
همه نیکویی رویگردان از او
خلایق ز هر سو گریزان از او
ز ایرانیان ُپر، بلا ِد فرنگ
نبودی کسی را ز تبعید ننگ!
نه در کس بمانده دل و جرأتی
نه در پهلوانان رگ و غیرتی
نه از زال و از سام و رستم خبر
همه سوی توران شده در بدر!
نه از نام ایران کسی سربلند
نه ایمن در ایران کسی از گزند
پناهده فرهاد، در بیستون
ز خسرو شده کاخ، کنف و یکون
وگر مانده در شهر ایران کسی
ندارد به مام وطن مونسی
ز میهن بجا مانده مشتی اتم
زن و مرد در کشور خویش گم
ز کورش نمانده مگر نام او
ز جمشید باقی مگر جام او
نه از کارزار سیاوش خبر
نه از پاکبازی به آتش اثر
نه زآئین مانی و مزدک، نشان
نه از آرش و کاوه قهرمان
نه از حافظ و سعدی و مولوی
نه خیام و فردوسی و دهلوی
از این شهسواران راِه دراز
وز آن پهلوانان گردن فراز
یکی شیر بی یال و کوپال و دم
بجا مانده، مانند ُدردی به خم
*
ولیکن در این «از وطن راندگی»
در این عهد پیسی و درماندگی
در این وادی بی نشاط و سرور
دراین عهدقحطِی فخر و غرور
یکی کشتی نوح پیدا شدی
که گل از گل جملگی وا شدی!


نسناس و یا موجودی که امروزه غربی نامیده میشود


الف– فرهنگ دهخدا: خلقی بر صورت مردم، ولی‌ در عوارض مخالف مردمند و آدمی نیستند.
ب– بحارالانوار: حیوانی شبیه به انسان که گفته میشود که حاشیه نشین مرز‌های تحت حمایت امپراطوری پارس‌ها میباشند و در آنجا که زمین خشن و عقیم است یافت میشوند.

(ممکن است منظور از نسناس انسان وحشی غیر متمدنی باشد که از تعالیم، تمدن و فرهنگ پارسی بیرون مانده باشد. و یا بعبارت دیگر نیاکان اقوام وحشی که امروزه دنیا را اداره میکنند. و باوجودی که تاریخ و فرهنگ جعلی برای خود ساخته ا‌ند و بظاهر متمدن مینمایند ولی‌ هرجا پا میگذارند با خود فرهنگ کشتار، ترور، راهزنی و توحش را بهمراه برده و مردمان غیر خود را به پلیدی و نسناسی میالایند.)

ج – چهار مقاله عروضی: نسناس بعد از حیوان است که به چندین چیز با آدمی مشابه است. یکی به بالهای راست ! دوم به پهنای ناخن و موی.
د - فرهنگ المنجد: حیوانی که تصور می شود بشکل انسان باشد و در نزد عامه ای از مردم گونه ای از میمون است.

ادیان در مورد نسناس می‌گویند:
نسناس انسان نمای وحشی قد کوتاه، مو قرمز، با پاهای بزرگ که شبیه پاهای پیل است، و بیشترین شباهت را به انسان داشته- میباشد. قامت راست، پیشانی پهن، ناخن دراز و موی سر کم ، ولی از سیرت انسانی بی‌بهره بوده است. چون مصداق آن را انسانها ندیده اند « بنابر حدیث قرآنی خداوند آنها را همزمان با خلقت انسان و یا( کیومرث که همان آدم است) خلق کرده است. از آنها به گونه‌های متنوع یاد شده و به پرهیز از آنها سفارش است.
کشفیات علمی:
دوره یخبندان چهارم ( که نسبت به ما آخری است ) تاریخی میان ۵۰ تا ۲۵ هزار سال پیش دارد و ما اکنون در دوره آرامش پس از یخبندان هستیم. پیش از انسان کنونی آدمیانی در نقاط مختلف کره زمین می زیسته اند که می توان برای آنها سیر تکاملی قائل بود و آنها را دارای خُلق های جداگانه ای دانست. ظاهرا سه نوع انسان پیته کانتوپوس ( پتیکانتوپوس ) آئوآنتروپوس و نئاندرتال که نمونه ای از خیل انسانهای پیش از انسان کنونی بشمار می روند- از نظر جسمانی دارای سیر تکاملی بوده اند. زیرا دارای جمجمه ای کاملتر تر از انسان پیش از خود بوده اند. ولی دو نوع انسان کرومانیون و انسان کنونی که هر دو به هموساپین یا انسان هوشمند مشهورند چنین تناسبی را نسبت به سایر انسانها ندارند. انسان کنونی جمجمه ای به حجم ۱۴۵۰ سانتی متر مکعب دارد که از جمجمه کرومانیون کوچکتر است و هم از حجم جمجمه انسان نئاندرتال. از طرف دیگر کرومانیون دارای جمجمه ای با حجم کمتر، مساوی یا بیشتر از حجم جمجمه نئاندرتالها بوده اند. بنابراین می توان نتیجه گرفت که انسان کنونی از انسان کرومانیون مجزا بوده و انسان کرومانیون نیز ربطی به انسان نئاندرتال نداشته است. طول قدهای کوتاه کاملا مختلف دو نوع اخیر نیز مؤید این نظر است.


آزاده را راست سیرت انسانی‌, نوروز پیروز


چو گردد هوا صافی از تیره دود
شود نورباران، سپهر کبود
فرو خُسبد این گرد و گردَد به باغ
ز فوّاره، خاکِ چمن، مُشکسود
به بار آید آن مینوی شاخسار
که بر گلشن افزود زیب و نمود
به بزم اندرون، چنگیِ خوشنواز
همی سردهد آریایی سرود
به باغ طرب، بلبل نغمه‌سنج
بنالد چو در بزمگه، چنگ و رود
شکوفا شود فرّ و فرهنگ و نام
ز بُن برفتد بیخِ هر ناستود
عروس هنر، جامه پوشد بتن
ز زرّینه‌تار و ز سیمینه‌پود
تباهی هویدا شود دیردیر
روایی نمایان شود زودزود
نه گنج آکند هرکه نابرده رنج
نه غم پرورد هرکه ناکرده سود
ببالد همی کاویانی درفش
سران را به پیشش سرآید فرود
نباشد رادان و گُندآوران
پریشان ز تیمار بود و نبود
ز بیدادِ دونان نباشد نهان
به دلها همه عقده‌ ناگشود
به ایران بنازد وطنخواه‌مرد
چنان چون «سپاهان» که بر «زنده‌رود»
شود رهنمون، «ایزدی» راه و رسم
بکام جوانمردِ رنج‌آزمود
سبک‌خیز مردانِ فرّخ‌سرشت
نشینند باهم بگفت و شنود
شود سر بسر کشور آباد مرز
ز لنگرگهِ «لنگه» تا «لنگرود»
در آن روزگارانِ فرخنده‌فال
که دور از بدی‌ها توانی غنود
سزد گر هر ایرانیِ‌ پاکزاد
به ملّت‌گرایان فرستد درود
بر آنان که در پاسِ ایران «ادیب»
نهادند، از خویشتن یادبود.

ادیب برومند




اجراى زیبای سورنای نوروز ۱۳۹۷
.

حیات، غفلت رنگین یک دقیقه حواست‌


۳.۱.۹۸

Emily Ratajkowski 2018


بهر ما گر برود ماه بمیزان چه شود, نوروز پیروز


گر نخسبی ز تواضع شبکی جان چه شود
ور نکوبی بدرشتی در هجران چه شود
ور به یاری و کریمی شبکی روز آری
از برای دل پرآتش یاران چه شود
ور دو دیده به تماشای تو روشن گردد
کوری دیده ناشسته شیطان چه شود
ور بگیرد ز بهاران و ز نوروز رخت
همه عالم گل و اشکوفه و ریحان چه شود
آب حیوان که نهفته‌ست و در آن تاریکیست
پر شود شهر و کهستان و بیابان چه شود
ور بپوشند و بیابند یکی خلعت نو
این غلامان و ضعیفان ز تو سلطان چه شود
ور سواره تو برانی سوی میدان آیی
تا شود گوشه هر سینه چو میدان چه شود
دل ما هست پریشان تن تیره شده جمع
صاف اگر جمع شود تیره پریشان چه شود
به ترازو کم از آنیم که مه با ما نیست
بهر ما گر برود ماه بمیزان چه شود
چون عزیر و خر او را بدمی جان بخشید
گر خر نفس شود لایق جولان چه شود
بر سر کوی غمت جان مرا صومعه ایست
گر نباشد قدمش برکه لبنان چه شود
هین خمش باش و بیندیش از آن جان غیور
جمع شو گر نبود حرف پریشان چه شود...



HAYEDEH -NOROOZ هایده نوروز آمد

خوب بود این مردم، دانه‌های دلشان پیدا بود



آسمان، آبی‌
آب آبی‌تر
من در ایوانم، رعنا سر حوض
رخت می‌شوید رعنا
برگ‌ها می‌ریزد
مادرم صبحی می‌گفت: 

موسم دلگیریست
من به او گفتم: 

زندگانی سیبی است، گاز باید زد با پوست

زن همسایه در پنجره‌اش، تور می‌بافد، می‌خواند
من ودا می‌خوانم، گاهی نیز
طرح می‌ریزم سنگی، مرغی، ابری


آفتابی یکدست
سارها آمده‌اند
تازه لادن‌ها پیدا شده‌اند
من اناری را، می‌کنم دانه، بدل می‌گویم:
خوب بود این مردم، دانه‌های دلشان پیدا بود
می‌پرد در چشمم آب انار 

اشک می‌ریزم
مادرم می‌خندد
رعنا هم.

چکامه " ساده رنگ "، کتاب حجم سبز ، ۱۳۴۶

سهراب سپهری




نتراشیده