۱۲.۵.۹۷

صفای خلوت جان منست شعرو شراب



شکسته خاطر و آزرده جان و خسته تنم
کسی مباد چنین زار و مبتلا که منم
نهاده اند ز روز نخست بر دل من
غمی که تا دم مردن نمیرود ز تنم
بلای جان من این عقل مصلحت بین است
بیار باده که غافل کند ز خویشتنم
به رشــحه ای زمن ای ابر فیض بارکرم
مکن دریغ که آخر گیاه این چمنــم
منم عزیز خرابات پیر کنعان کو؟
که بوی یوسف خود بشنود ز پیرهنم
چو شمع آتش سوزان درون جان دارم
ببین به روشنی فکر و گرمی سخنــم
صفای خلوت جان منست شعرو شراب
چو ایندو هست چه حاجت بباغ یاسمنم
شــوم نسیم و شبی در برت کشم چون گل
ببــوسمت لب و آنگه بگویمت که منـــم.


موید ثابتی



آلبوم کامل رفتم از بانو هایده

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر