۱۶.۸.۹۶

که این قبیله گرفتار دام انسانند


همای دید سوی ماکیان بقلعه و گفت
که این گروه چه بی‌همت و تن آسانند
زبون مرغ شکاری و صید روباهند
رهین منت گندم فروش و دهقانند
چو طائران دگر جمله را پر و بالست
چرا برای رهائی پری نیفشانند
همی فتاده و مفتون دانه و آبند
همی نشسته و بر خوان ظلم مهمانند
جزاین فضا بفضای دگر نمیگردند
جزاین بساط، بساط دگر نمیدانند
شدند جمع تمامی بگرد مشتی دان
عجب گرسنه و درمانده و پریشانند
نه عاقلند از آن دستگیر ایامند
نه زیرکند از آن پای بند زندانند
زمانه گردنشان را چنین نپیچاند
بجد و جهد گر این حلقه را بپیچانند
هنوز بی‌خبرند از اساس نشو و نما
هنوز شیفتهٔ این بنا و بنیانند
بگفت اینهمه دانستی و ندانستی
که این قبیله گرفتار دام انسانند
شکستگی و درافتادگی طبیعت ماست
ز بستن ره ما خلق در نمی‌مانند
سوی بسیط زمین گر ترا فتد گذری
درین شرار، ترا هم چو ما بسوزانند
ترازوی فلک ایدوست، راستی نکند
گه موازنه یاقوت و سنگ یکسانند
درین حصار ز درماندگان چه کار آید
که زیرکان همه در کار خویش حیرانند
چه حیله‌ها که درین دامهای تزویرند
چه رنگها که درین نقشهای الوانند
نهفته سودگر دهر هرچه داشت فروخت
خبر نداد، گرانند یا که ارزانند
در آنزمان که نهادند پایهٔ هستی
قرار شد که زبردست را نرجانند
نداشتیم پر شوق تا سبک بپریم
گمان مبر که درافتادگان، گرانجانند
درین صحیفه چنان رمزها نوشت قضا
که هرچه بیش بدانند باز نادانند
بکاخ دهر که گه شیونست و گه شادی
بمیل گر ننشینی بجبر بنشانند
ترا بر اوج بلندی مرا سوی پستی
مباشران قضا میزنند و میرانند
حدیث خویش چه گوئیم چون نمیپرسند
حساب خود چه نویسیم چون نمیخوانند
چه آشیان شما و چه بام کوته ما
همین بسست که یکروز هر دو ویرانند
تفاوتی نبود در اصول نقص و کمال
کمالها همه انجام کار نقصانند
به تیره روز مزن طعنه کاندرین تقویم
نوشته شد که چنین روزها فراوانند
از آن کسیکه بگرداند چهره شاهد بخت
عجب مدار اگر خلق رو بگردانند
درین سفینه کسانی که ناخدا شده‌اند
تمام عمر گرفتار موج و طوفانند
ره وجود بجز سنگلاخ عبرت نیست
فتادگان خجل و رفتگان پشیمانند.

پروین اعتصامی







هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

توجه:فقط اعضای این وبلاگ می‌توانند نظر خود را ارسال کنند.