۱۲.۱۲.۹۵

نوروز فر خجسته فراز آمد




بگریست ابر تیره بدشت اندر
وزکوه خاست خندهٔ کبک نر

خورشید زرد چون کله دارا
ابر سیه‌ چو رایت اسکندر

بر فرق یاسمین کله خاقان
بر دوش نارون سلب قیصر

قمری بکام کرده یکی بربط
بلبل بنای برده یکی مزهر

نسرین بسر ببسته ز نو دستار
لاله بکف نهاده ز نو ساغر

نوروز فر خجسته فراز آمد
در موکبش بهار خوش دلبر

آن یک طراز مجلس وکاخ بزم
این‌یک طرازکلشن و دشت و در

آن بزم را طرازد چون کشمیر
این باغ را بسازد چون کشمر

هر بامداد باد برآید نرم
وز روی گل بلطف کشد معجر

خوی کرده گل‌، زشرم همی‌خندد
چون خوبرو عروس بر شوهر

بر خاربن بخندد سیصدگل
چون آفتاب سر زند از خاور

مانند کودکان که فرو خندند
آنگه کشان پذیره شود مادر

قارون هرآنچه کرد نهان در خاک
اکنون همی ز خاک برآرد سر

زمرد همی برآید از هامون
لولو همی بغلطد در فرغر

پاسی ز شب چو درگذرد گردد
باغ از شکوفه چون فلک از اختر

غران همی برآید ابر ازکوه
چون کوس برکشیده یکی لشکر

برف از ستیغ کوه فرو غلطد
هر صبح کآفتاب کشد خنجر

هرگه درخشی ازکه بدرخشد
وز بیم خویش ناله کند تندر

گوئی بروز رزم همی نالد
از بیم تیغ شاه‌، دل کافر.....

ملک‌الشعرای بهار

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

توجه:فقط اعضای این وبلاگ می‌توانند نظر خود را ارسال کنند.